Dziecko z ADHD w domu i w szkole 

         Drodzy rodzice i nauczyciele!  W szkołach pojawia się coraz  więcej dzieci cierpiących na zespół nadpobudliwości ruchowej z zaburzeniami koncentracji uwagi. Schorzenie to ma podłoże biologiczne, ale co bardzo ważne NIE jest rezultatem złego wychowania przez rodziców. Aby stwierdzić, czy dane dziecko ma ADHD należy udać się do psychiatry dziecięcego. Nie możemy mówić, że dziecko, które jest bardzo impulsywne, a zarazem ma problemy z koncentracją na lekcjach na pewno cierpi na to schorzenie. Jest wiele chorób (np. cukrzyca, astma,), zaburzeń psychicznych (np. paniczny lęk, depresja, autyzm), skutki działania leków czy środków odurzających, które mogą przypominać objawy ADHD. Ogromnie ważna jest więc rozważna ocena trudności ucznia dokonana przez doświadczonego psychiatrę, a nawet psychologa dziecięcego. Dobra diagnoza ułatwi znalezienie skutecznej pomocy dla dziecka, jego rodziny, a także środowiska szkolnego. Ono samo ma zazwyczaj sporo pytań odnośnie tego, co się z nim dzieje, dlatego tak ważne jest ustalenie czy mamy do czynienia z ADHD czy też nie.

         Osoby z ADHD są zazwyczaj bardzo ruchliwe, w wieku niemowlęcym często dużo płaczą i nie śpią dobrze. Zazwyczaj dopiero gdy zaczynają naukę w szkole i wymaga się od nich tego, aby spokojnie siedziały w ławce 45 minut oraz wykonywały zadania od początku do końca, zaczynają się trudności. Uczeń z ADHD chce stale rozmawiać, przeszkadza innym dzieciom. Zdarza się, że takie osoby stale zapominają niezbędnych przyborów szkolnych. Dzieci z tym schorzeniem są zainteresowane wszystkim co się wokół nich dzieje (np. tym, że przejechał drogą autobus, ma nitkę na ubraniu czy słyszy odgłosy przedszkolaków z placu zabaw), dlatego jego uwaga jest rozproszona i nie może się skupić na zadaniu. Trzeba bardzo uważać na takie dzieci na drodze, gdyż młody człowiek gdy zobaczy coś po drugiej stronie ulicy, może wbiec na nią nie zwracając uwagi na nadjeżdżające pojazdy. Impulsywność ma także wpływ na relacje z innymi dziećmi. Uczeń z ADHD może brzydko się wyrażać, bić inne dzieci tylko dlatego, aby zaspokoić własną potrzebę. Wydaje się,że rozmyślnie dąży do wyrządzenia szkody i dlatego często jest odrzucany przez kolegów i koleżanki. Często jednak te dzieci nie mają złych intencji.

Aby pomóc dziecku z ADHD stosuje się wiele metod leczenia i środków wspierających . Są wśród nich : leczenie farmakologiczne, psychoterapia, terapia zachowania. Najczęściej stosowane terapie to trening dla rodziców oraz terapia behawioralna, EEG- Biofeedback. Terapeuta musi poznać dokładnie na czym polegają problemy, w jakich sytuacjach się pojawiają i jak rodzice sobie z nimi radzą, a następnie opracowuje strategie działanie odpowiednie dla całej rodziny.

W zmaganiach z ADHD jedną z podstawowych spraw jest optymistyczne nastawienie. Fachowa pomoc, determinacja i pozytywne nastawienie zarówno ze strony dziecka, rodziców i nauczycieli powinny poprawić sytuację oraz sprawić, że uczeń będzie szczęśliwy i będzie odnosił sukcesy.

Asertywność - umiem powiedzieć NIE

 

Asertywność, czyli umiejętność radzenia sobie w sytuacjach społecznych

Każdy uczeń jest inny i niepowtarzalny. Różnicie się zainteresowaniami, temperamentem, ale także poglądami na wiele spraw.  I świetnie, tak być powinno. Ale musicie pamiętać  ,że jesteśmy częścią społeczeństwa, dlatego ważne jest budowanie właściwych relacji z kolegami, koleżankami, rodzicami , nauczycielami  oraz innymi ludźmi, z którymi macie kontakt.

Ważne jest , aby nie zmuszać nikogo do zmiany opinii i przekonań tylko dlatego, że mi się to nie podoba, gdyż ja myślę inaczej.  Kiedy stanowczo  bronimy swojego zdania, ale przy tym nie obrażamy i nie ranimy nikogo jesteśmy asertywni. Szanujemy swoje zdanie i zdanie innych. Asertywność nie jest naszą cechą wrodzoną, ale każdy może się jej nauczyć.         

 W zachowaniu asertywnym  należy pamiętać o tym, aby mówić spokojnie, ale stanowczo, nie spuszczamy wzroku. Nie wolno w takiej sytuacji krzyczeć lub wymachiwać rękami. Ćwiczyć umiejętność asertywnego zachowania można w różnych sytuacjach  społecznych, np.  mama kupiła ci koszulkę , która ci się nie podoba.  Złości się ,że wydała dużo pieniędzy , a ty nie chcesz w niej chodzić lub twój kolega zasiedział się u ciebie do późna, a ty masz jutro kartkówkę z języka angielskiego i zależy ci na dobrej ocenie ( koledze nie koniecznie).

Zastanówcie się jak zachować się asertywnie w takich sytuacjach . Na pewno nie będzie łatwo opanować emocje. Pamiętajcie, że w wielu sytuacjach nie warto być uległym. Kiedy rezygnujemy z własnych poglądów i opinii, możemy doznać poczucie krzywdy i niesprawiedliwości. Nie dajcie się wykorzystywać, nie bójcie się utraty aprobaty oraz reakcji innych osób. Z drugiej strony trzeba uważać, aby nie zachowywać się agresywnie, nie popaść w konflikt. Wtedy możemy stracić szacunek do samego siebie, a dodatkowo stać się nielubianym. Ważne  jest traktowanie każdego z uprzejmością.

Odmówić jest ciężko, ale jeszcze gorzej jest żyć w ciągłym poczuciu bycia wykorzystanym. Zachęcam Was do objerzenia filmu, który ukazuje jak należy być asertywnym

 Rady odnośnie zdrowego odżywiania!🍓🍒🍐🍏🍎

W obecnych czasach wszyscy zwracamy szczególną uwagę na zdrowie. Aby cieszyć się dobrym samopoczuciem należy jeść zdrowo. Ktoś może zapytać : Jak to zrobić? Zazwyczaj obchodzimy w szkole Dzień Profilaktyki i wtedy wiele uwagi poświęcamy zdrowemu odżywianiu , obecnie jest to niemożliwe, dlatego postanowiłam podjąć ten temat na blogu.

Podzielę się z Wami kilkoma radami, dzięki którym może zwiększyć się wasza chęć do życia i działania.

PO PIERWSZE WARZYWA !

 Drodzy uczniowie regularne jedzenie warzyw zmniejsza ryzyko chorób serca, nowotworów, cukrzycy, otyłości i wielu innych chorób. Postarajcie się, aby do wszystkich posiłków dodawać przynajmniej jedno warzywo, np. do kanapek zawsze wkładaj sałatę lub pomidorka, do obiadu koniecznie surówkę, do jajecznicy szczypiorek, na drugie śniadanie pokrojoną w słupki lub plasterki marchewkę lub paprykę. Mamy wiosnę, więc będziemy mieli coraz więcej świeżych warzyw, coraz więcej możliwości. Warzywa stymulują naszą odporność na różnego rodzaju wirusy oraz regulują działanie hormonów, poprawiają nasze samopoczucie.

PO DRUGIE WODA  !

Zamiast napojów sięgajcie po wodę. Dzięki niej nie będziecie senni i zmęczeni, a zwiększy się wasza koncentracja nad zadaniami, co jest niezwykle istotne, szczególnie teraz, podczas nauki zdalnej. Starajcie się pić wodę cały dzień, aby zmniejszyć ryzyko odwodnienia, które prowadzi do bólów i zawrotów głowy. Dodatkowo woda zapobiega rozwojowi otyłości i nadwagi. Tylko pamiętajcie Nie pijemy wód smakowych!

PO TRZECIE OGRANICZ CUKIER DO MINIMUM !

Wiem, nie jest to proste. Dzieci, młodzież, ale także i dorośli uwielbiają słodycze oraz słodkie napoje. Niestety ich wartość odżywcza je znikoma, a kalorie w nich zawarte są bardzo niezdrowe. Postarajcie się ograniczyć słodycze do max. 2 dni w tygodniu, a jako przekąskę lepiej zjeść pokrojone w słupki lub plasterki warzywa albo owoce. Nasz organizm spokojnie może spokojnie funkcjonować bez cukru.

PO CZWARTE JEDZ SYSTEMATYCZNIE !

Spożywanie 4-5 posiłków dziennie to klucz do zdrowia, gdyż zapewnia nam prawidłowe funkcjonowanie całego organizmu. Ogromne znaczenie ma śniadanie, które powinno się spożyć do godziny po przebudzeniu. Już z samego rana należy dostarczyć naszemu organizmowi składników pokarmowych, energii do pracy mózgu i mięśni. Kolację warto zjeść ok. 3 godzin przed położeniem się spać. I pamiętamy nie podjadamy między posiłkami.

PO PIĄTE AKTYWNOŚĆ FIZYCZNA !

Jedzenie zdrowych rzeczy jest bardzo ważne, ale nie możemy zapomnieć o ruchu. Proponuję aktywność fizyczną 5 razy w tygodniu po 30 minut dziennie. Może to być jazda rowerem, jazda na rolkach, bieganie, gra w piłkę nożną, a nawet spacery na świeżym powietrzu. Ruch ma mnóstwo korzyści dla naszego zdrowia , pozwala niwelować stres, pozwala zapobiec rozwojowi różnych chorób.

Drodzy uczniowie zasady żywienia wcale nie są skomplikowane i trudne do realizacji. Zachęcam Was do wcielenia w życie tych 5 podstawowych zasad zdrowego odżywiania . Zdrowy tryb życia wpływa korzystnie zarówno na fizyczną kondycję waszego ciała, ale także na psychikę, czyli maleje ryzyko depresji, nerwicy i innych poważnych chorób. A więc do dzieła!

Hejt oraz mowa nienawiści w sieci

    Na całym świecie wielu nastolatków boryka się z jakże trudnym tematem, jakim jest hejt. W Polsce problem przemocy rówieśniczej z użyciem Internetu został nagłośniony w związku z historią gimnazjalistki z Gdańska, która popełniła samobójstwo w efekcie hejtu doznanego ze strony kolegów i koleżanek ze szkoły. W tym przypadku istotną rolę odegrało nagranie kamerką w telefonie komórkowym aktu krzywdzenia nastolatki. Prawdopodobnie groźba upublicznienia zarejestrowanego filmu przyczyniła się do tej tragedii.

Hejt , internetowe obrażanie, sieciowa nienawiść stało się (niestety) również w naszym kraju zjawiskiem powszechnym. Można się z nim spotkać przede wszystkim na portalach społecznościowych, w komentarzach pod zdjęciami lub filmami, na różnego rodzaju czatach pod postacią memów  i demotywatorów. W zasadzie to wszędzie. Co mnie bardzo martwi😔, również w naszej szkole, na czatach (nawet na Teamsach) da się zauważyć internetowe obrażanie.

Jedną z kategorii hejtu jest tzw. mowa nienawiści, która obraża osoby ze względu na takie cechy, jak np. niepełnosprawność, kolor skóry czy pochodzenie. Hejt to przemoc werbalna i może wyrządzić wiele szkód. Dla Was - nastolatków opinia rówieśników jest niezwykle istotna, choć zdaję sobie sprawę, że część z Was się do tego nie przyzna. Z doświadczenia z pracy z młodymi ludźmi zauważam, że negatywne komentarze bardzo silnie oddziałują. Uczniom (ale też dorosłym) trudno poradzić sobie z przykrymi emocjami: złością, smutkiem, żalem, poczuciem odrzucenia, a także jakże ciężką do zniesienia bezradnością. Mowa nienawiści jest nie tylko hejtem w sieci, ale to także, obraźliwe żarty, rysunki, filmiki, napisy na murach.

Z czasem ta fala nienawiści przenosi się też do świata realnego, czyli do szkoły, zwiększając moc oddziaływania na ofiarę. Hejt i mowy nienawiści stały się powszechne w sieci i niosą z sobą konsekwencje nie tylko dla ofiar, ale i dla świadków (rodzin, kolegów), którzy oswajają się z jakże okrutnymi komentarzami, a z czasem przestają je nawet zauważać, traktując jako coś normalnego Ważna jest, więc zdecydowana reakcja na hejt, zarówno ze strony ofiar, jak i świadków. Jeżeli więc widzicie Hejt w sieci, zgłaszjacie to do mnie lub do wychowawcy. To bardzo ważne. Od Was naprawdę bardzo dużo zależy!!!!!

Polecam Wam zobaczyć króciutki filmik  „Cyberprzemoc. Nie stosuj. Nie lajkuj. Nie udostępniaj”

I jeszcze świetny film, historia oparta na faktach ( dla mnie rewelacyjna gra aktorska) o niepełnosprawnej dziewczynie okropnie nękanej przez rówieśników i bezskutecznej walce jej mamy z oprawcami.

*(Na podstawie materiałów Akademii profesjonalnego nauczyciela@ kursu „Cyberprzemoc i cyberuzależnienie.”)

 💣💣💣💣💣💣💣💣💣💣💣💣💣💣💣💣💣💣💣💣💣💣💣💣💣

Mechanizm uzależnienia od telefonu, komputera czy Internetu

Każdy z nas podejmuje na co dzień różne działania. Może się okazać, że niektóre z nich doprowadzą do zmiany niemiłego przeżycia w bardzo przyjemne. W związku z tym dążymy do utrwalania tego działania. Możemy więc wysunąć wniosek, iż nasze aktywności, które mają pozytywny wpływ na nasz nastrój mogą być uzależniające. Robimy coś, co sprawia, że czujemy się przyjemnie i staramy się dążyć do osiągnięcia tego stanu. Z czasem nasze powtarzane działania stają się nawykami, dość często, niestety, nawykami szkodliwymi.

Chcę dziś zwrócić uwagę na termin „uzależnienia behawioralne”. Są to formy zaburzeń, których nie należy kojarzyć z przyjmowaniem substancji psychoaktywnych (np. narkotyki, dopalacze, alkohol), ale z niekontrolowanym wykonywaniem określonych czynności np. (graniem w gry komputerowe, uzależnienie od telefonu komórkowego, komputera/sieci internetowej). Nie można powiedzieć, że każde zachowanie powodujące zmianę samopoczucia prowadzi nas do uzależnienia. Może się tak jednak stać, gdy będziemy to robić kompulsywnie i będzie to miało negatywne konsekwencje dla nas oraz naszego otoczenia.

Z uzależnieniem jest tak, że pojawia się w nas zmiana systemu wartości. Czynność (np. granie w gry komputerowe 🎮) prowadzi do zmiany samopoczucia i staje się przedmiotem uzależnienia. Jawi się dla osoby uzależnionej jako najważniejsza, ważniejsza od wszystkich do tego czasu uznawanych wartości. Wykonywanie tej niekontrolowanej już czynności staje się przymusowe, odczuwalne jest  coraz silniejsze poczucie winy, a nawet wstyd,  np. gdy po raz kolejny sięga się po telefon komórkowy by sprawdzić czy nie ma nowych wiadomości. Negatywne odczucia prowadzą do wzrostu napięcia i niezadowolenia. Wracamy znowu do utrwalonego już sposobu radzenia sobie z takimi negatywnymi uczuciami (np. przejścia na kolejny poziom gry na tablecie)  prowadząc tym samym do pogłębienia się uzależnienia. I tak właśnie początek błędnego koła uzależnienia od telefonu, komputera czy Internetu.

Zwykle rodzina i bliscy osoby, która jest uzależniona zostają wmieszani w podtrzymywanie iluzji i zaprzeczania.  Akceptują wymówki, usprawiedliwienia, wyjaśnienia, kryją osobę uzależnioną przed zetknięciem się ze szkodliwymi konsekwencjami jej zachowania.  Unikają oni bądź nie dostrzegają faktów stanowiących szkodliwe, chyba, że osiągnie już duże rozmiary. Okazuje się, że większość osób uzależnionych trafia na leczenie z powodu nacisków ze strony bliskich, rzadko zdarza się, że taka osoba sama rozpozna swój problem i przyzna się, że nie daje sobie z nim rady. Warto, więc mieć oczy👀 oraz uszy👂 zawsze otwarte, wspierać osoby uzależnione i jak najszybciej reagować.

Na koniec zachęcam do obejrzenia filmiku, który pokazuje w ciekawy sposób mechanizm uzależnienia.

*(Na podstawie materiałów Akademii profesjonalnego nauczyciela@ kursu „Cyberprzemoc i cyberuzależnienie.”)

Wskazówki dla rodziców uczniów z

 trudnościami w czytaniu i pisaniu 

Dysleksja rozwojowa stanowi przyczynę poważnych problemów wielu dzieci w naszej szkole, ich rodziców oraz nauczycieli zaangażowanych w proces edukacji. Niezmiernie ważna jest współpraca domu rodzinnego ucznia ze szkołą. To rodzic spędza z dzieckiem większość czasu, dlatego to jego działania w największej mierze przyczyniają się do poprawy funkcjonowania młodego człowieka. Dzieci ze specyficznymi trudnościami w nauce powinni regularnie uczestniczyć w zajęciach korekcyjno-kompensacyjnych oraz systematycznie wykonywać ćwiczenia w czytaniu i pisaniu w domu. Nie wolno z nich rezygnować nawet wtedy, gdy rodzic zauważy poprawę, ale zachęcać do co codziennego usprawniania zaburzonych funkcji.

Warto, aby rodzice zgłaszali nauczycielom wszelkie swoje niepokoje związane z edukacją szkolną swojej pociechy. Rodzice powinni zabiegać o dobre relacje z dziećmi, tak, aby chcieli dzielić się z nimi swoimi przeżyciami, zarówno tymi przyjemnymi, jak i przykrymi. Należy zachęcać ucznia do rozmów o jego porażkach i osiągnięciach, dawać mu wsparcie oraz poczucie bezpieczeństwa. Wzajemna szczerość i otwartość pomoże dziecku odnaleźć się w trudnych sytuacjach.          

W procesie wspomagania rozwoju powinno brać udział całe środowisko rodzinne, czyli zarówno rodzice, jak i siostry, bracia, a nawet dziadkowie. Nie należy porównywać ucznia z trudnościami w czytaniu i pisaniu z kolegami i koleżankami, a tym bardziej z rodzeństwem. Wszyscy domownicy muszą zrozumieć, że dziecko nie jest leniwe czy niezdolne, a trudności z pisaniem i czytaniem nie są jej czyjego winą. Ten mały człowiek po prostu potrzebuje właściwie ukierunkowanej pomocy. Należy zwracać uwagę na mocne strony dziecka, umacniać pozytywne wartości oraz rozwijać zainteresowania i talenty. Akcentowanie zalet oraz odniesionych sukcesów pomoże uczniowi w pokonywaniu trudności również w nauce. Wsparcie rodziny jest ogromnym bodźcem do działania.  Rodzice swą postawą mogą wzbudzać w nim wiarę w to, iż problemy można pokonać wytrwałą i systematyczną pracą. Dziecko powinno wiedzieć, jak pracować i mieć świadomość, że jego praca przyniesie efekty. Nikt z domowników nie może odrabiać za ucznia prac domowych, ani poprawiać błędów w pracach pisemnych, ale sam musi nauczyć się pracować ze słownikiem ortograficznym.

Bardzo istotne jest, aby rodzice czytali wspólnie z dzieckiem oraz pobudzali u niego potrzebę czytania dla przyjemności. Praca z dzieckiem z dysleksją wymaga również ćwiczeń ortograficznego pisania i dbania o poziom graficzny pisma. Rodzice powinni zawsze pamiętać o pozytywnych wzmocnieniach, czyli nagradzaniu za każde nawet drobne sukcesy.                                                                                            W pracy z uczniem dyslektycznym rodzina nie może go wyśmiewać, ani nie ukrywać przed nim jego deficytów. Jeżeli dziecko znajdzie oparcie w bliskich i doświadczy poczucia bezpieczeństwa, mając świadomość swoich mocnych stron, będzie potrafiło odpowiednio reagować na trudne sytuacje nie tylko teraz, w wieku szkolnym, ale przede wszystkim poradzi sobie z różnymi problematycznymi sytuacjami w swoim dorosłym życiu. 

 ZANIECZYSZCZENIE POWIETRZA

Drogie dzieci! Dzisiaj chcę podjąć temat, który jest dość trudny, ale niesamowicie ważny. Chodzi o zanieczyszczenie powietrza.                             

Powietrze to gaz i jest wszędzie – w domu, w szkole, w parku, na łące, a nawet w samochodzie. Powietrze zawiera tlen, który jest potrzebny, zarówno nam ludziom, jak i zwierzątkom oraz roślinom do oddychania.                    

Poprzez wycinkę drzew, a następnie spalanie drewna, spalanie paliw kopalnych, dym z pojazdów jak i dym z fabryk i przemysłu, zanieczyszcza się nasze powietrze. Z tego powodu ludzie na całym świecie cierpią na wiele schorzeń, począwszy od bólu głowy, złego samopoczucia do poważnych chorób takich jak astma, zapalenie oskrzeli, a nawet nowotwór.  Zanieczyszczenie powietrza wpływa również na wzrost roślin. Aby zmniejszyć zanieczyszczenie, powinno się podjąć pewne środki zapobiegawcze:

-Należy sadzić więcej drzew.

-Unikać wybuchających petard.

- Korzystać w większym stopniu z transportu publicznego, czyli autobusów, tramwajów i pociągów.

- Nie palić śmieci w piecach           

Aby zmniejszyć zanieczyszczenie powietrza, należy zakładać fabryki i elektrownie z dala od obszarów mieszkalnych, sadzić zielone rośliny przy drogach i na naszych podwórkach.

Aby to lepiej zrozumieć zobaczcie ciekawy filmik o zanieczyszczeniu powietrza ( filmik jest po angielsku, ale z polskimi napisami)

Zapraszam Was także do przeczytania  wierszyka o powietrzu:

Ach, co to jest Powietrze?- Pyta Iga w żółtym swetrze.

Powietrze – Sara szepcze, to, czym my oddychamy

To też szum wiatru, którego słuchamy

Powietrze, powiem bez ukrycia,

Potrzebne jest wszystkim do serca bicia.

A więc, aby było dla nas bezpiecznie

Wszyscy zadbajmy o nasze powietrze.                                                                                                                                           

  A może Wy, kochane dzieci, macie ochotę napisać wiersz ekologiczny?

 Jeśli tak, to piszcie i przyślijcie mi swoje pomysły na mail wiolagolawska@wp.pl, a udostępnimy je na blogu pedagoga szkolnego!