Jak opanować złość dziecka ?

Post dla rodziców młodszych dzieci

Zachęcam także do obejrzenia filmiku jak poradzić sobie ze złością dziecka? Jak nauczyć dziecko radzenia sobie z tą trudną emocją?

Czy grozi Ci ortoreksja? 

Ze wszystkim można przesadzić, ale ze zdrowym żywieniem? 
Brzmi dziwnie prawda ? 
A jednak Amerykańskie Stowarzyszenie Psychiatrów (APA) ostrzega przed obsesją zdrowej żywności gdyż dbałość o zdrową dietę może przerodzić się w obsesję i doprowadzić do poważnej choroby - ortoreksji.

 Jest to zaburzenie odżywiania i bywa mylone w diagnozach z anoreksją, ale nie bazuje na tym jak dana osoba postrzega swoje ciało, tylko obsesyjnie dozoruje i dobiera wszystko, co znajdzie się na jej talerzu.

 Ortorektyk jest zafiksowany na punkcie „oczyszczenia”, większość swego czasu spędza na planowaniu, przygotowywaniu i spożywaniu posiłków. Bardzo często w przebiegu ortoreksji dochodzi do wykluczenia z jadłospisu całych grup pokarmów – np. pieczywa, makaronów, mięs oraz tłuszczów zwierzęcych i nabiału. Zdarza się, że osoby obsesyjnie skupione na swojej diecie prowadzą oczyszczające głodówki. Bywa, że doprowadzają się do anemii, zaburzeń krążenia, uszkodzenia mięśnia sercowego, a nawet anoreksji.

Na początku pojawiają się bóle i zawroty głowy, kłopoty z pamięcią i koncentracją. Następnie chory może mieć nudności oraz bóle brzucha, jest bardzo osłabiony. Brak dostatecznej ilości żelaza i cynku, którego źródłem jest mięso może spowodować anemię i spadek odporności. Wzrasta zagrożenie nadciśnieniem, chorobą serca, pojawiają się huśtawki nastroju oraz depresja. Jest to nowa choroba cywilizacyjna, bardzo groźna, która pochłonęła już wiele ofiar śmiertelnych.

A czy Tobie grozi ci ortoreksja? Zrób sobie poniższy test!

·         Czy ważniejsza jest dla ciebie, jakość tego, co jesz, niż przyjemność płynąca z jedzenia?

·         Czy myślenie o jedzeniu zajmuje ci więcej niż trzy godziny dziennie?

·         Czy już dziś rozmyślasz, co będziesz jadł (jadła) jutro?

·         Czy zbierasz książki o dietach oraz tabele kaloryczne?

·         Czy skrupulatnie przeliczasz codziennie wszystkie spożyte przez siebie kalorie?

·         Czy znasz sklepy z ekologiczną żywnością w swej okolicy i bywasz w nich regularnie? Czy zostawiasz w nich wiele pieniędzy?

·         Czy jesteś kontrolującą wszystko perfekcjonistką (perfekcjonalistą)?

·         Czy masz wrażenie, że od chwili, gdy zaczęłaś (zaczęłeś) stosować zdrową dietę, jakość twojego życia się poprawiła?

·         Czy odkąd stosujesz zasady zdrowej diety twoja samoocena wzrosła?

·         Czy żal ci ludzi, którzy wciąż jedzą niezdrowo?

·         Czy dręczy cię poczucie winy, gdy sama (sam) zjesz coś niezdrowego?

·         Czy z powodu wierności diecie unikasz kontakt towarzyskich?

·         Czy zdarza ci się unikać jakiejś imprezy z powodu niezdrowego menu?

·         Czy lubisz jeść samotnie?

Jeśli na więcej niż połowę pytań odpowiedziałaś (odpowiedziałeś) twierdząco, powinnaś(powinneś) zwrócić się o pomoc do specjalisty ( najpierw do lekarza rodzinnego, który pokieruje do specjalisty do spraw zdrowia psychicznego).

*test na podstwie  artykułu Luizy Łuniewskiej 

Kilka słów o anoreksji 

W dzisiejszych czasach  w telewizji, Internecie czy prasie hołduje kult szczupłości, co ma bardzo duży wpływ na to, że wiele nastolatków, a nawet dzieci, wpada w sidła anoreksji. Jest to choroba śmiertelna, ( ale możliwa do wyleczenia) obarczoną największym ryzykiem śmierci spośród wszystkich zaburzeń psychicznych (umiera na nią od 10 do 20 proc. chorych).

 Anoreksja izoluje chorujących, sprawia, że są samotni i nieszczęśliwi. Grupą wiekową największego ryzyka jest młodzież w wieku 13–18 lat (głównie dziewczęta), ale przeglądając ostatnie doniesienia naukowe, wskazują, że tendencja wiekowa obniża się do 9–12-lat.

       

  Anoreksja oznacza paniczny lęk przed przybraniem na wadze, choćby jednego kilograma. Osoby chore mają obsesję na punkcie swojej sylwetki. Objawia się to ogromnymi problemami z jedzeniem, a przede wszystkim ze zniekształceniem postrzegania samego siebie. Cały czas mają wrażenie, że są grubi, nawet, jeśli są już niebezpiecznie szczupli. 

Chorobę można podejrzewać u osoby, która odczuwa silny lęk przed przybraniem na wadze, nieprawidłowo ocenia wygląd swojej sylwetki i wymiary ciała, nie przejmuje się skutkami gwałtownego spadku wagi, jada samotnie, oszukuje na temat liczby i wielkości spożytych posiłków, ciągle uprawia intensywne ćwiczenia fizyczne, bardzo często mówi o jedzeniu, kaloriach, zawartości tłuszczu w pożywieniu, a jej BMI wynosi mniej niż 17,5. 

Osoby chore na anoreksję często stosują środki tamujące łaknienie, przeczyszczające i moczopędne. Warto pamiętać, że takie osoby będą najczęściej zaprzeczać, że dzieje się coś złego, i przekonywać, iż jej działania to przejaw zdrowego trybu życia czy też dążenia do uzyskania optymalnego wyglądu.

Anorektycy potrzebują natychmiastowego leczenia, aby jak najszybciej uzyskać równowagę w zaburzeniach odżywiania. Jeśli widzisz, że twój przyjaciel, kolega lub członek rodziny może mieć anoreksję, musisz mu pomóc. Nie zwlekaj! Osoby takie powinny być leczone przez lekarzy specjalistów od zdrowia psychicznego oraz dietetyków. Terapia indywidualna jest niezbędna, ale równie ważne jest wsparcie przyjaciół i rodziny.


Na koniec zapraszam Was do obejrzenia filmu, historii Agaty, która opowiada o swoich przeżyciach z anoreksją. Zobaczcie koniecznie:

                                        

Czy umiesz rozmawiać ze swoim dzieckiem – krótki quiz dla rodziców

Rozmowa z dzieckiem to niełatwa sztuka. Czy potrafisz rozmawiać ze swoim dzieckiem?  Jest to przemowa czy rozmowa?  Oto 10 sytuacji, w których twoja pociecha mówi do Ciebie o swoich  problemach . W każdym przypadku masz podane 3 możliwe odpowiedzi . Wyobraź sobie te sytuacje i wybierz tę odpowiedź, która jest najbliższa twojej przypuszczalnej reakcji , tylko tak szczerze😉 (literę a, b lub c – odpowiedzi, wraz z numerem pytania zapisz sobie na kartce).

1.      Bartek wraca ze szkoły i mówi: „Ten Jacek jest okropny. Podstawił mi nogę więc mu przyłożyłem. Zobaczyła to wychowawczyni  i to ja dostałem uwagę na Librusie”.

           a. Czy Jacek wszystkich tak zaczepia?
           b. Ty zawsze musisz wpakować się w jakąś aferę.
           c. Czy wiesz, że nie wolno się bić?

      2.Dziecko mówi ci, że znowu nie powiodło mu się w szkole.

           a. Jesteś tuman. Nigdy się niczego nie nauczysz.
           b. Jak to się stało? Opowiedz mi o tym.
           c. To bardzo niedobrze. Koniec semestru za pasem, a tu kolejna jedynka. Coś należałoby     z tym zrobić. Ja zawsze starałam(starałem) się szczególnie przykładać do nauki pod koniec semestru.

3.      Przychodzisz z pracy a dziecko mówi: „Bawiłem się piłką i stłukłem ten wazon ze stołu”.
          a. Jak można grać w piłkę w domu. Wracam zmęczona(zmęczony) i od razu słyszę takie rzeczy.
         b. Jesteś nieznośny. Już nie mam do ciebie siły.
         c. Bardzo mi szkoda tego wazonu. Czy masz jakiś pomysł jak temu zaradzić?

4.      Jedziecie z wizytą do znajomych. Dziecko, już gotowe, wyszło na chwilkę z domu.   Wraca i mówi: „Pośliznąłem(pośliznąłam) się na trawie i poplamiłem(poplamiłam) sobie nowe spodnie”.
          a. Ty nigdy nie uważasz. Nigdy nie możesz wyglądać jak człowiek.
          b. Nie nastarczę z tym praniem. A tak mi zależało, żebyś dzisiaj porządnie wyglądał.
          c. Co teraz zrobimy? Poradź coś.

5.      Wieczorem po kolacji Julka mówi: „Mam kłopot. Nie wiem co kupić Oli na urodziny, a do tego mam niewiele pieniędzy”.
         a. Trzeba było pomyśleć o tym wcześniej i nie kupować sobie codziennie słodyczy w Lewiatanie. Ja,  gdy wiem, że mam wydatki, nie wydaję na drobiazgi.
         b. To przecież nie moje zmartwienie.
         c. A czy masz jakiś pomysł na prezent?

6.  Za kilka dni początek roku szkolnego. Syn wraca z obozu w nienajlepszym humorze i w końcu mówi: „Maja nie napisała do mnie przez całe wakacje. Obiecywała, a teraz jest mi smutno”.
            a. Co się przejmujesz! Maja nie jest chyba najważniejsza. Mnie się też często nie chce pisać listów. A ty też nie zawsze odpisujesz innym.
           b. Już niedługo się spotkacie i będziecie mogli porozmawiać na ten temat. Może wszystko się wyjaśni.
            c. Trzeba nie mieć ambicji, żeby martwić się listem od Majki.

7.      Siedzicie na kanapie. Dziecko mówi: „Podobał mi się ten western, a Czarek  powiedział, że jest kiepski”.
             a. A dlaczego ty uważasz, że jest ciekawy?
             b. Nie chodzę do kina. Uważam, że to strata czasu i lepiej zająć się czymś bardziej pożytecznym.
             c. Westerny są historią Dzikiego Zachodu. Parę lat temu oglądałem(oglądałam) „Biały Kanion” – to był western!

8.      Właśnie wracasz z pracy. Pies nie wyprowadzony cały dzień, mimo że popołudniowy spacer z nim to obowiązek dziecka.

              a. Co się stało, że  Szarik jeszcze nie był na dworze?
              b. Na tobie zupełnie nie można polegać!
              c. Przecież obiecałeś, że będziesz wyprowadzał psa każdego dnia. Co by było,  gdybym ja również nie wywiązywał (wywiązywała) się z obietnic?

       9.  Piotrek wracając ze szkoły ma kupować chleb. Chcesz zrobić kolacje, a tu nie ma pieczywa.
              a. Jak zwykle ty o niczym nie myślisz. I co teraz będziemy jeść?
              b. Co się stało, że nie kupiłeś żadnego pieczywa? Szkoda, że mi o tym nie powiedziałeś.
              c. Jeśli się nie wypełnia swoich obowiązków, to nie można mieć pretensji, że na kolację będą płatki na mleku. Ja też nie mam na nie ochoty, ale nic na to nie poradzę.

10.   Szymon miał wrócić o ósmej, a wrócił o dziesiątej. Nie zadzwonił i nie uprzedził.

             a. Ty zdajesz sobie sprawę co może się stać jak się tak chodzi po ciemku? Tylu niebezpiecznych ludzi włóczy się po ulicach. To jest nie do wytrzymania.
             b. Szkoda, że nie zadzwoniłeś, bo martwiliśmy się. Co się stało?
             c. Oj Szymek! Ty zawsze jesteś taki niepunktualny.

Wyniki oblicz według tabelki, a potem podsumuj punkty

	a	b	c
1	2	1	–
2	1	2	–
3	–	1	2
4	1	–	2
5	–	1	2
6	–	2	1
7	2	1	–
8	2	1	–
9	1	2	–
10	–	2	1

WYNIKI

Wynik od 0 do 7 punktów.

W  rozmowach ze swoim dzieckiem starasz się  za wszelką cenę przekazać mu swój punkt widzenia. Zazwyczaj wygłaszasz długą przemowę, która czasem nawet nie bardzo wiąże się z tym z czym pociecha zwróciła się do ciebie. Jeśli przyszła, to chciała abyście wspólnie znaleźli jakieś rozwiązanie problemu, a nie żebyś opowiadał(opowiadała) mu o swoich doświadczeniach w tym temacie. Zapewne wysłuchałaby twoich wspomnień, gdyby uzyskała wcześniej odpowiedzi na nurtujące ją pytania, ale gdy od razu zaczynasz mówić o sobie, może poczuć się smutne i osamotnione w swych problemach. Jeśli zaś zaczynasz swoje dziecko  tylko pouczać bez dokładnego poznania o co chodzi, twoja wypowiedź może być bezsensowna dla niego, gdyż odległa od tego z czym przyszło. Nie moralizuj więc, nie wygłaszaj monologu, ale staraj się rzeczywiście rozmawiać : wysłuchaj cierpliwie tego, co dziecko ma ci do powiedzenia, postaraj się dojść do  przyczyny jego problemów poprzez dokładną analizę faktów. Dalej spróbuj tak pokierować rozmową, aby sprowokować syna czy córkę do samodzielnego zaproponowania rozwiązania. Jeśli nie jest to możliwe, przedstaw swoją propozycję, ale pamiętaj ona  powinna być przedyskutowana z dzieckiem.

Wynik od 8 do 13 punktów.

W rozmowie z tobą dziecko może czuć się samotne , a być może nawet boi się się wyjawić swoje problemy. Wynik tego quizu pokazuje niestety na to, że gdy dziecko ma jakiś problem albo odsuwasz się od tego kłopotu i twoja pociecha zostaje sama, albo też natychmiast je potępiasz. Dziecko boi się krytyki i nie wierzy, że pomożesz mu znaleźć rozwiązanie jego problemu. Takie postępowanie może z czasem doprowadzić do tego, że dziecko wcale nie będzie się do ciebie zwracało ze swymi troskami i kłopotami.
Jeżeli jeszcze nie jest aż tak źle, postaraj się nie zmarnować tej szansy i popraw troszeczkę wasze relacje Na każdą sytuację można spojrzeć z różnych punktów widzenia. Powinieneś(powinnaś) poznać punkt widzenia dziecka, a nie natychmiast formułować własny, niepochlebny sąd o faktach i o samym dziecku. Każdy może mieć rację , warto więc nie bagatelizować wypowiedzi własnej pociechy.

Wynik  od 14 do 20 punktów.

Prawidłowo rozumiesz ideę rozmowy. Starasz się cierpliwie wysłuchać tego co mówi rozmówca, poznać wszystkie fakty i  szczegóły poprzez stawianie właściwych pytań. Starasz się zrozumieć co powodowało twoim dzieckiem w określonej sytuacji, dlaczego ma problemy i jakie widzi możliwości ich rozwiązania . Nawet jeśli od pierwszej chwili wiesz, że wina leży po stronie dziecka, to  nie rozpoczynasz od wygłaszania osądu, lecz starasz się najpierw wysłuchać jego zdania. Gratulacje. To świetne postępowanie.

*Na podstawie Ewa Klimas-Kuchtowa „Jak lepiej rozumieć i wychowywać dziecko”, wyd. GEO, Kraków 1997 r

Poczucie własnej wartości to opinia jaką człowiek ma na swój temat. Nasza samoocena pozwala nam odkryć, czy mamy poczucie własnej wartości prawidłowe, zaniżone czy zawyżone. Dzięki stabilnej i pewnej samoocenie dziecko może osiągnąć  samoakceptację. Jego funkcjonowanie w społeczeństwie jest właściwe, cechuje go odpowiednia postawa względem siebie i nie cierpi z powodu poczucia winy lub krzywdy. Szacunek do siebie samego oraz wiara w swoje możliwości budują dobre samopoczucie, a także pragnienie osiągnięcia sukcesu. Zwykle dzieci, którzy myślą o sobie dobrze są osobami szczęśliwymi.

Zachęcam także do zobaczenia filmików na ten temat

dla młodszych dzieci

                                                                   dla nastolatków

Jak skutecznie chwalić dziecko? Pochwały mają moc

Każdy rodzic, który pragnie odnosić sukcesy wychowawcze powinien nauczyć się dostrzegać pozytywne zachowania u swoich dzieci. Trzeba pamiętać o tym, że dzieci często chwalone starają się być jeszcze lepsze, natomiast dzieci ciągle krytykowane dochodzą do wniosku, że jego starania i tak nie mają sensu, skoro rodzic okazuje stale niezadowolenie.

Jak możemy skutecznie chwalić dziecko?

Aby chwalenie miało moc należy kierować się poniższymi zasadami:

1.Staraj się „wyłapać” dobre zachowanie u dziecka i chwal je,

2. Nie powinno się stosować pochwał ogólnych, ale muszą być skierowane na konkretne zachowania. Podobnie, gdy dziecko maluje lub odrabia pracę domową nie mówmy jedynie „ślicznie, ładnie”, gdyż nasz syn czy córka może nie wiedzieć, co właściwie nam się podoba w jego pracy. Jeśli nasza pochwała będzie szczegółowa, nasza pociecha dostrzeże, że jesteśmy naprawdę zainteresowani jego sprawami i będzie czuło radość.

3.Istotne jest także chwalenie każdego, nawet małego kroczku dziecka ku właściwemu zachowaniu,

4. Staraj się pochwalić dziecko, kiedy zaprzestało negatywnego zachowania.

5.Chwaląc opisuj, co widzisz, np. „Widzę książki poukładane na półce i zabawki w pudełkach”,

6. Opisuj także, co czujesz, – np. „Jest mi bardzo przyjemnie wejść do  pokoju i zobaczyć pościelone łóżko”,

7.Warto podsumować godne pochwały zachowanie dziecka – np. „Fajnie, że potrafisz sam tak ładnie poukładać swoje zabawki”.

8 .Zawsze starajmy się unikać takich pochwał, w których ukryte są przypomnienia wcześniejszych niepowodzeń, np. „No i popatrz, jak chcesz, to potrafisz”,

9.Nigdy chwaląc nie używaj słowa, „ale” – np. „Cieszę się, że ładnie posprzątałeś klocki, ale dlaczego skarpetki nadal leżą obok łóżka”.

Rodzic jest dla dzieci najważniejszą osobą. Na podstawie tego, co mówi, dzieci budują obraz samych siebie i poczucie własnej wartości, wierzą we wszystko, co słyszą na swój temat.

 Jeśli bałaganiarzowi wytyka się tylko to, że bałagani, a nie zwraca uwagi na przejawy zachowania, które by mogły temu przeczyć, to dziecko utwierdza się w przekonaniu, że nie warto się starać, bo i tak nikt tego nie zauważy i nie doceni. 

Oto kilka wskazówek jak pomagać dziecku budować pozytywny obraz siebie:

Do dziecka leniwego powiedz: „widzę, że pościeliłeś łóżko, to duży wysiłek”.

Dla dziecka niechętnego do pomocy warto stworzyć okazję do wykonania jakiejś pracy „potrzebuję twoich  małych dłoni do przytrzymania tego przedmiotu, moje ręce są za duże”.

Dobrze, jeżeli dziecko słyszy, gdy rodzic mówi o nim pozytywnie do innych, np.

do cioci: „ Marcel posprzątał dzisiaj wszystkie swoje ubrania w pokoju, cieszę się, że to zrobił”

Ważna jest demonstracja(modelowanie) zachowania godnego naśladowania, np. do krzyczącego dziecka możemy powiedzieć: „złości mnie, kiedy tak krzyczysz, też mam ochotę to zrobić, idę do swojego pokoju, aby się uspokoić”.

Dziecku samolubnemu możemy przypomnieć „a pamiętasz, jak w poniedziałek podzieliłaś się z Oliwką czekoladą, było wam wtedy bardzo przyjemnie”.

 Często wyrażaj swoje uczucia lub oczekiwania, np. dziecku, które ciągle czegoś zapomina warto powiedzieć, np. „denerwuję się, kiedy nie przynosisz mi rzeczy, o które Cię prosiłam przed 10 minutami, ponieważ potrzebuję ich właśnie teraz”.

Sposoby te mogą pomóc dziecku w kształtowaniu pozytywnego zachowania. Rodzic nie może jednak oczekiwać, że raz zastosowane przyniosą wspaniałe efekty. Na wszystko potrzeba czasu. Jeżeli będziemy konsekwentni w postępowaniu to dziecko uwierzy w swój potencjał i możliwości. Stwarzamy, zatem jak najwięcej okazji, aby dziecko rozwijało poczucie własnej wartości.